Dziewanna

królowa łąki

nosiła na głowie

modrą miednicę

nieba



Śpiewały dla niej

świerszcze

Rozchodnik klęczał

u jej zielonych

pantofli



Dziewczyna wróżąc

wydarła żółte oczy

dziewannie



W nocy

dziewanna

pod okno przychodzi



Dziewczyna

w rękach mężczyzny

się chowa



Ślepa dziewanna

na parapecie staje

podtrzymywana

przez czarne nietoperze



Mężczyzna

głowę dziewczyny

kołysze

powieki wargami

zasłania

aby świerszcze

oczu jej

nie wypiły