Ja dziki człowiek

boję się słów

zimnych ciężkich obojętnych



Boję się

cierpkich uśmiechów 

przymrużeń oczu 

wzruszeń ramion



Kiedy byłam dzieckiem 

pisałam wiersze na strychu 

żeby się nie śmiali



Godzinami rozmyślałam 

jak wyleczyć chorą nogę 

żaby siedzącej w rowie



Dziś jak wtedy 

pragnę rąk które głaszczą 

Słów ciepłych i miękkich 

jak owcza wełna