Poznał ją

z ciemnym dnem 

traw

z nocną głębokością 

pszenic

z czarnym wnętrzem 

maków



Szła w mrok

za jego dłonią

jak za białą gwiazdą

przez próg

którego nigdy nie przestąpiło

słońce



Do spłowiałych ścian

umierających lamp

zasłon 

spinanych

agrafką lęku



Obca ciemnościom

poruszała się

jak kalekie zwierzę



Wyprowadzona 

na słońce

oślepła 

dla niego



Nie przenika 

ślepej skóry

światło 

jego palców