Poznał ją

z ciemnym dnem 

traw

z nocną głębokością 

pszenic

z czarnym wnętrzem 

maków



Szła w mrok

za jego dłonią

jak za białą gwiazdą

przez próg

którego nigdy nie przestąpiło

słońce



Do spłowiałych ścian

umierających lamp

zasłon 

spinanych

agrafką lęku



Obca ciemnościom

poruszała się

jak kalekie zwierzę



Wyprowadzona 

na słońce

oślepła 

dla niego



Nie przenika 

ślepej skóry

światło 

jego palców


Przytulona do ziemi

rozczesywała palcami

żółty rozchodnik



Gasły w mroku

jej oczy



Spadały nisko

ciężkie płatki

powiek



Wtedy wyszedł

z granatowych jałowców



Uniósł ją

w księżycowych ramionach

nad ziemię

wysoko



Śmiała się

aż dalekie kuropatwy

odwracały zdziwione głowy



Jesteś wołała

jesteś



Złożył ją na mchu

delikatnie

jak śpiącego świerszcza



Kołysał w dłoniach

jej bose stopy



Potem uwił wianek

z nocnych rumianków



To będzie

twój ślubny wianek

szeptał

i wpinał w jej uszy

zielone świetliki



Kiedy żyłeś

mówiła

bały się ciebie

świetliki