Mieszkasz we mnie

jak w zamkniętym koszu

do którego nie mogę

zajrzeć



A przecież to ja

pozwoliłam ci

tam zamieszkać



Stałeś się

niezależny

i nieustępliwy



Proszę

Wyprowadź się

Ciasno mi z tobą

Zostajesz

wbrew mojej woli



Zamieniasz mnie

bez mojego udziału

bez mojej zgody

w pękatą butlę



W nocy

z lękiem dotykam

brzucha



Mówię

nie

Krzyczę

nie



Jesteś

jak powódź

nie do zażegnania



Jak ogień

nie do opanowania



Jak trzęsienie ziemi



Jak słońce


Przytulona do ziemi

rozczesywała palcami

żółty rozchodnik



Gasły w mroku

jej oczy



Spadały nisko

ciężkie płatki

powiek



Wtedy wyszedł

z granatowych jałowców



Uniósł ją

w księżycowych ramionach

nad ziemię

wysoko



Śmiała się

aż dalekie kuropatwy

odwracały zdziwione głowy



Jesteś wołała

jesteś



Złożył ją na mchu

delikatnie

jak śpiącego świerszcza



Kołysał w dłoniach

jej bose stopy



Potem uwił wianek

z nocnych rumianków



To będzie

twój ślubny wianek

szeptał

i wpinał w jej uszy

zielone świetliki



Kiedy żyłeś

mówiła

bały się ciebie

świetliki