Bała się

zwiędłego liścia 

ciszy

bezwładnego skrzydła 

nudy

martwej muszli 

pustki



Lękała się

łoskotu obcych 

kroków

twardych kamieni 

oczu

jedwabnej skóry 

bezmyślności



Drżała

przed ołowianym dzwonem

samotnych godzin

przed szarym mostem

zagubienia

przed czarną studnią

bezradności



Czekała 

na uśmiech

po którym mogłaby przejść

na drugi brzeg

gdzie jest ciepło

i kwitnie tatarak