Przytulona do ziemi

rozczesywała palcami

żółty rozchodnik



Gasły w mroku

jej oczy



Spadały nisko

ciężkie płatki

powiek



Wtedy wyszedł

z granatowych jałowców



Uniósł ją

w księżycowych ramionach

nad ziemię

wysoko



Śmiała się

aż dalekie kuropatwy

odwracały zdziwione głowy



Jesteś wołała

jesteś



Złożył ją na mchu

delikatnie

jak śpiącego świerszcza



Kołysał w dłoniach

jej bose stopy



Potem uwił wianek

z nocnych rumianków



To będzie

twój ślubny wianek

szeptał

i wpinał w jej uszy

zielone świetliki



Kiedy żyłeś

mówiła

bały się ciebie

świetliki


Mieszkasz we mnie

jak w zamkniętym koszu

do którego nie mogę

zajrzeć



A przecież to ja

pozwoliłam ci

tam zamieszkać



Stałeś się

niezależny

i nieustępliwy



Proszę

Wyprowadź się

Ciasno mi z tobą

Zostajesz

wbrew mojej woli



Zamieniasz mnie

bez mojego udziału

bez mojej zgody

w pękatą butlę



W nocy

z lękiem dotykam

brzucha



Mówię

nie

Krzyczę

nie



Jesteś

jak powódź

nie do zażegnania



Jak ogień

nie do opanowania



Jak trzęsienie ziemi



Jak słońce