Matko Boska w papierowej koronie

Mieszkanko zimnego kościoła

Królowo srebrnej ciszy

Ucieczko od ciekawych spojrzeń

Opiekunko słów miękkich jak narcyzy

Patronko naszych pocałunków

Świadku najpiękniejszej przysięgi



Codziennie do ciebie przychodzę

chociaż wiem

tęsknoty nie zmniejszysz

rozłąki nie skrócisz



Co ty wiesz o miłości

niebieska i gipsowa

która nawet swego syna

poczęłaś nieprawdziwie


Przytulona do ziemi

rozczesywała palcami

żółty rozchodnik



Gasły w mroku

jej oczy



Spadały nisko

ciężkie płatki

powiek



Wtedy wyszedł

z granatowych jałowców



Uniósł ją

w księżycowych ramionach

nad ziemię

wysoko



Śmiała się

aż dalekie kuropatwy

odwracały zdziwione głowy



Jesteś wołała

jesteś



Złożył ją na mchu

delikatnie

jak śpiącego świerszcza



Kołysał w dłoniach

jej bose stopy



Potem uwił wianek

z nocnych rumianków



To będzie

twój ślubny wianek

szeptał

i wpinał w jej uszy

zielone świetliki



Kiedy żyłeś

mówiła

bały się ciebie

świetliki